Spis treści:

Porozumienie bez przemocy jako klucz do świadomego wychowania

Akceptacja odmienności jako fundament rozwoju społecznego

Spektrum autyzmu i potrzeba zrozumienia indywidualnych potrzeb dziecka

Przykłady działań wspierających rozwój dziecka

Najważniejsze wnioski

Porozumienie bez przemocy jako klucz do świadomego wychowania

Jednym z najskuteczniejszych sposobów budowania zdrowych relacji z dziećmi jest Porozumienie bez przemocy (ang. Nonviolent Communication), opracowane przez Marshalla Rosenberga. Podejście to opiera się na empatii, otwartej komunikacji i zrozumieniu potrzeb drugiego człowieka.

W ramach programu kluczowe jest:

1. Obserwowanie bez oceniania – zamiast używać etykiet czy osądów, ważne jest opisywanie faktów i sytuacji.
2. Wyrażanie uczuć – nazywanie emocji pozwala dziecku zrozumieć, co dzieje się w jego wnętrzu oraz u innych.
3. Zrozumienie potrzeb – za każdym zachowaniem kryje się potrzeba, np. potrzeba bezpieczeństwa, uwagi czy autonomii.
4. Formułowanie próśb zamiast żądań – prośby powinny być wyrażone w sposób jasny i umożliwiający współpracę, bez narzucania przymusu.

Zastosowanie tego programu w codziennym życiu pomaga dziecku rozwijać umiejętności komunikacyjne, empatię i szacunek do siebie i innych. Kiedy dziecko doświadcza autentycznego zainteresowania jego emocjami i potrzebami, wzrasta jego poczucie własnej wartości oraz zdolność do rozwiązywania konfliktów bez agresji.

To, jak traktujemy nasze dzieci, jest najlepszą metodą, by nauczyło się wszystkiego, czego chcemy je nauczyć.

Beatriz Cazurro

Akceptacja odmienności jako fundament rozwoju społecznego

Dzieci od najmłodszych lat uczą się postrzegania różnorodności i reagowania na odmienność poprzez obserwację dorosłych. Akceptacja innych osób, niezależnie od ich cech czy sposobu bycia, jest jednym z kluczowych elementów budowania dojrzałej postawy społecznej.

Dlaczego akceptacja jest tak ważna?

1. Buduje poczucie bezpieczeństwa – dzieci, które czują się akceptowane takimi, jakimi są, rozwijają zaufanie do innych i do siebie samych.
2. Rozwija tolerancję i empatię – w atmosferze akceptacji dzieci uczą się rozumienia i szacunku dla innych perspektyw oraz doświadczeń.
3. Zapobiega wykluczeniu i dyskryminacji – akceptacja odmienności uczy, że różnorodność jest naturalna i wartościowa, co pomaga przeciwdziałać stereotypom i uprzedzeniom.

Akceptowanie dziecka takim, jakie jest, z jego mocnymi stronami, ale także trudnościami, uczy je samoakceptacji. Ta umiejętność stanowi podstawę do budowania zdrowych relacji w przyszłości.

Spektrum autyzmu i potrzeba zrozumienia indywidualnych potrzeb dziecka

Dzieci w spektrum autyzmu mają często specyficzne potrzeby związane z komunikacją, sensoryką i budowaniem relacji. Niezrozumienie ich sposobu funkcjonowania może prowadzić do frustracji zarówno u dziecka, jak i opiekunów. Dlatego kluczowe jest podejście oparte na empatii i indywidualnym podejściu.

Niewątpliwie dlatego napisałam i wydałam serię książek dla dzieci Jak być szczęśliwą Myszką, aby podkreślić wagę tego zjawiska i potrzebę, która z każdym dniem rośnie. Uważam to za największy dar jaki otrzymałam od mojej córki – uwrażliwienie się na innych oraz porzucanie przyjętych przeze mnie przekonań, które były krzywdzące nie tylko dla innych, ale też dla mnie.

Podstawowe zasady wspierania dzieci ze spektrum autyzmu:

1. Świadomość różnorodności w spektrum – każde dziecko autystyczne jest inne i ma własny sposób postrzegania świata.
2. Jasna i przewidywalna komunikacja – dzieci w spektrum często potrzebują przewidywalności i jasno określonych zasad.
3. Unikanie przeciążenia sensorycznego – nadmiar bodźców może prowadzić do przeciążenia emocjonalnego i fizycznego.
4. Budowanie relacji opartej na zaufaniu – najważniejsze jest stworzenie przestrzeni, w której dziecko czuje się bezpiecznie i akceptowane.

Dzieci w spektrum autyzmu często posiadają wyjątkowe talenty i zdolności, które mogą rozwijać, jeśli zapewni im się odpowiednie wsparcie. Kluczem jest uważne wsłuchiwanie się w ich potrzeby oraz otwartość na dostosowanie metod wychowawczych do ich indywidualnych możliwości.

Przykłady działań wspierających rozwój dziecka

1. Codzienna rozmowa – zadawanie pytań otwartych i wysłuchiwanie dziecka z pełną uwagą, bez oceniania.
2. Świadome reagowanie na emocje – zamiast mówić: „Nie płacz”, lepiej zapytać: „Czy chcesz o tym porozmawiać? Co mogę zrobić, żeby Ci pomóc?”.
3. Tworzenie przestrzeni na odmienność – wspólne rozmowy o różnorodności w społeczeństwie, czytanie książek przedstawiających bohaterów o różnych cechach i historiach.
4. Dbanie o równowagę między strukturą a swobodą – dzieci potrzebują zarówno zasad, które dają poczucie stabilności, jak i przestrzeni do wyrażania siebie i podejmowania decyzji.

Najważniejsze wnioski

To, jak traktujemy dzieci, ma bezpośredni wpływ na to, jak będą one traktować siebie i innych w dorosłym życiu. Porozumienie bez przemocy, akceptacja odmienności i świadomość potrzeb dzieci w spektrum autyzmu, to trzy filary świadomego wychowania, które pozwalają dziecku rozwijać się w atmosferze miłości, szacunku i bezpieczeństwa. Wspierając dziecko w odkrywaniu siebie i budowaniu relacji ze światem, uczymy je najważniejszych lekcji — takich, które zostaną z nim na całe życie.

Mama dziewczynki z planety Magia

1. Wzmocnienie komunikacji

Jeśli Twoje dziecko ma problemy z językiem mówionym, kluczowym krokiem w zwiększaniu niezależności jest wzmocnienie jego zdolności do komunikowania się poprzez budowanie umiejętności i dostarczanie narzędzi, które pomogą wyrazić preferencje, pragnienia i uczucia. Warto rozważyć wprowadzenie alternatywnej/wspomagającej komunikacji i wsparcia wizualnego.

2. Wprowadzenie wizualnego harmonogramu

Używanie wizualnego harmonogramu z dzieckiem może pomóc w przejściu od jednej aktywności do drugiej z mniejszą ilością podpowiedzi. Przejrzyj każdą pozycję w harmonogramie z dzieckiem, a następnie przypomnij mu, aby sprawdził harmonogram przed każdą zmianą. Z czasem będzie ono w stanie wykonać to zadanie z coraz większą niezależnością, ćwiczyć podejmowanie decyzji i realizować aktywności, które je interesują.

3. Praca nad umiejętnościami „samoopieki”

Już od najmłodszych lat warto wprowadzić czynności „samoopieki” do codziennej rutyny Twojego dziecka. Mycie zębów, czesanie włosów i inne codzienne czynności, to ważne umiejętności życiowe, a wprowadzenie ich tak wcześnie, jak to możliwe, może pozwolić Twojemu dziecku opanować je w przyszłości. Upewnij się, że uwzględniasz te rzeczy w harmonogramie swojego dziecka, aby przyzwyczaiło się do nich jako części codziennej rutyny.

Przeczytaj również: Inny, nie znaczy gorszy. Jak uczyć dzieci tolerancji dla odmienności

4. Naucz swoje dziecko prosić o przerwę

Upewnij się, że Twoje dziecko ma sposób na poproszenie o przerwę – dodaj przycisk „przerwa” na jego urządzeniu komunikacyjnym, obrazek w jego książce, itp. Znajdź ciche miejsce, do którego Twoje dziecko może się udać, gdy poczuje się przytłoczone. Alternatywnie rozważ zaoferowanie słuchawek lub innych narzędzi, które pomogą regulować bodźce sensoryczne. Chociaż może się to wydawać prostą rzeczą, wiedza, jak poprosić o przerwę, może pozwolić Twojemu dziecku odzyskać kontrolę nad sobą i swoim otoczeniem.

5. Praca nad obowiązkami domowymi

Wykonywanie obowiązków domowych przez dzieci może nauczyć je odpowiedzialności, włączyć je w rodzinne rutyny i przekazać przydatne umiejętności, które przydadzą im się, gdy dorosną. Jeśli uważasz, że Twoje dziecko może mieć problem ze zrozumieniem, jak wykonać cały obowiązek, możesz rozważyć zastosowanie analizy zadań. Jest to metoda polegająca na rozbiciu dużych zadań na mniejsze kroki. Upewnij się, że sam modelujesz kroki lub podawaj wskazówki, jeśli Twoje dziecko na początku ma problemy.

6. Praktyka umiejętności związana z pieniędzmi

Nauka korzystania z pieniędzy to bardzo ważna umiejętność, która może pomóc Twojemu dziecku stać się niezależnym, gdy jest poza domem i w społeczności. Niezależnie od tego, jakie umiejętności ma obecnie Twoje dziecko, istnieją sposoby, aby mogło ono zacząć uczyć się umiejętności związanych z pieniędzmi. Gdy jesteś z dzieckiem w sklepie lub supermarkecie, pozwól mu przekazać pieniądze kasjerowi. Krok po kroku możesz uczyć każdej części tego procesu. Twoje dziecko może następnie zacząć używać tych umiejętności w różnych miejscach w społeczności.

Przeczytaj również: 6 lekcji, których możesz się nauczyć od trudnego dziecka – blog parentingowy

7. Bezpieczeństwo w społeczeństwie

Bezpieczeństwo jest dużym zmartwieniem dla wielu rodzin, zwłaszcza gdy dzieci stają się bardziej niezależne. Warto ćwiczyć bezpieczeństwo pieszych, rozpoznawanie znaków i innych ważnych znaczników bezpieczeństwa. Rozważ, aby Twoje dziecko nosiło przy sobie dowód osobisty, który może być bardzo pomocny, aby podać jego lub jej imię, krótkie wyjaśnienie jego lub jej diagnozy i osobę kontaktową.

8. Rozwijanie umiejętności spędzania wolnego czasu

Możliwość samodzielnego spędzania wolnego czasu i rekreacji to coś, co będzie dobrze służyć Twojemu dziecku przez całe jego życie. Wiele osób z autyzmem ma szczególne zainteresowania jednym lub dwoma przedmiotami; może to pomóc w przełożeniu tych zainteresowań na odpowiednie do wieku zajęcia rekreacyjne.

9. Nauka samodzielności w okresie dojrzewania

Wkraczanie w okres dojrzewania może przynieść wiele zmian nastolatkom z autyzmem, dlatego jest to ważny moment, aby wprowadzić wiele umiejętności związanych z higieną osobistą. Wprowadzanie nastolatków w nawyk „samoopieki” przygotuje ich do sukcesu i pozwoli im stać się znacznie bardziej niezależnymi, gdy zbliżają się do dorosłości. Pomoce wizualne mogą być naprawdę przydatne, aby pomóc nastolatkowi w codziennym wykonywaniu rutynowej higieny osobistej. Rozważ sporządzenie listy kontrolnej czynności, która pomoże Twojemu dziecku śledzić, co ma robić, i wywieś ją w łazience. Może ona obejmować takie czynności, jak branie prysznica, mycie twarzy, nakładanie dezodorantu i czesanie włosów. Aby zachować porządek, możesz przygotować „zestaw” higieniczny, aby przechowywać wszystko, czego potrzebuje nastolatek w jednym miejscu.

Przeczytaj również: 7 sposobów na uspokojenie dziecka z ADHD – trudne dziecko, to największy dar

10. Praca nad umiejętnościami zawodowymi

Od 14 roku życia Twoje dziecko powinno mieć określone pewne umiejętności zawodowe. Sporządź listę jego mocnych stron, umiejętności i zainteresowań i wykorzystaj je do określenia rodzaju zajęć zawodowych, które mają być uwzględnione jako cele. To również czas na rozpoczęcie planowania przyszłości. Rozważ wszystkie sposoby, w jakie do tej pory wspierałeś niezależność swojego dziecka: umiejętności komunikacyjne, samoopiekę, zainteresowania i zajęcia oraz cele na przyszłość. Ocena umiejętności może pomóc ocenić obecne umiejętności i zdolności Twojego dziecka w celu stworzenia indywidualnego planu na przyszłość.

Mama dziewczynki z planety Magia

Jeśli chodzi o dzieci z dodatkowymi potrzebami, niektóre z tych potrzeb mogą być oczywiste – na przykład mogą poruszać się na wózku inwalidzkim, mogą mieć założony widoczny aparat słuchowy, lub potrzeba widoczna wtedy, gdy dziecko choruje na chorobę, która zatrzymała jego wzrost na wczesnym etapie rozwoju. Jednak inne potrzeby mogą nie być aż tak widoczne i oczywiste. Na przykład autystyczne skłonności do odmiennych zachowań małego chłopca, mogą nie być oczywiste dla innych dzieci, dopóki jego zachowanie naprawdę nie zmartwi innych.

Jak więc uczyć dzieci akceptowania i szanowania tych dzieci, które mają dodatkowe potrzeby, niezależnie od tego jakie one są?

Porozmawiaj o byciu innym

Na początek musimy nauczyć dzieci, że nie ma dwóch takich samych osób. Porozmawiajmy o tym, że wszyscy wyglądamy inaczej – niektórzy mają kręcone włosy, inny kolor oczu, inny kolor skóry, niektórzy noszą okulary. Następnie można przejść do innych różnic, takich jak miejsce zamieszkania ludzi, język, którym się posługują, różne rzeczy, które lubią robić. Ważną rzeczą do podkreślenia jest to, że można mieć czarne / brązowe / blond / rude włosy. Każdy z nas jest inny i to jest dobre i szalenie ciekawe. Czy nie byłoby nudno, gdybyśmy wszyscy wyglądali dokładnie tak samo?

Zajmij się negatywnym zachowaniem

Jak wiemy dzieci nieustannie obserwują się nawzajem i mają tendencję do kopiowania zachowań. Jeśli masz dziecko, które przejawia negatywne zachowania, to z mojego doświadczenia wynika, że ​​najlepiej jest omówić to zachowanie bezpośrednio z dzieckiem Na spokojnie, bez niepotrzebnego oskarżania i nerwów. Nie zamiataj sprawy pod dywan. Możesz opowiedzieć dzieciom coś o sobie, np.: Jestem naprawdę dobra w grze na pianinie, ale rysowanie jest dla mnie bardzo trudne. Zapytaj dzieci w czym są dobre, a co sprawia im trudność. Następnie wyjaśnij im, że chociaż niektóre z nich są dobre w zachowaniach, takich jak słuchanie lub siedzenie na dywanie, to inne dziecko uważa to za naprawdę bardzo trudne i musimy mu pomóc, tak jak Ty potrzebujesz pomocy w rysowaniu.

Nauka w różnym tempie

Kolejną kwestią do rozwiązania są umiejętności. Niektóre dzieci są bardzo świadome tego, czy są w stanie coś zrobić, podczas gdy inne wcale nie. Ważne jest to, aby dzieci zdawały sobie sprawę z tego, że wszyscy uczymy się w różnym tempie. Ponownie użyj siebie jako przykładu – są rzeczy, których nauczyłeś się robić szybko i rzeczy, które musisz ciągle ćwiczyć. To samo dotyczy nas wszystkich – niektórzy z nas mogą uczyć się szybko, podczas gdy inni potrzebują więcej czasu. Ważne jest to, żebyśmy wszyscy byli dla siebie życzliwi i mogli pomagać sobie nawzajem. Nie ma znaczenia ile czasu zajmie nam nauczenie się czegoś, o ile będziemy się starać i nie poddawać. Podobnie jak we wszystkich aspektach życia, akceptacja zawsze będzie tą kwestią, która może powodować problemy. Dzieci rodzą się jako czysta karta. Podczas, gdy dzieci z dodatkowymi potrzebami mogą być w mniejszości, to wszystkie dzieci powinny móc dorastać akceptując się nawzajem.

Jak powiedział kiedyś Nelson Mandela: „Nikt nie rodzi się z nienawiścią do innej osoby z powodu koloru skóry, pochodzenia lub religii”. My dorośli jesteśmy za to odpowiedzialni.

Mama dziewczynki z planety Magia

Wytrwały. Niezachwiany. Silnej woli. Uparty. To tylko kilka słów, których niektórzy używają do opisania swoich dzieci. Choć może się to wydawać negatywne i te cechy nie wydają się godne podziwu, nie jest źle. Ci rodzice prawdopodobnie kochają i uwielbiają swoje dzieci i są dumni, że mają dzieci, które niektórzy nazywają trudnymi.

Ta koncepcja może wydawać się dziwna, ponieważ wychowywanie upartych dzieci może być wyzwaniem. Na przykład możesz mieć 2-latka, który nie śpi i zawsze mówi „nie”. Rzucają się całym ciałem i ciągle kiwają palcem przed Twoją twarzą. Może masz 8-latka, który wpada w potworne napady złości.

Mimo to nie ma nic złego w byciu zdecydowanym, otwartym i głośnym. To siła, która ich wzmocni, teraz i w przyszłości. Pomoże im zabrać głos i zyskać pewność siebie.

Spis treści:

Bądź cierpliwa

Bądź pewna siebie

Używaj swojego głosu

Nie bój się negocjować

Nie przepraszaj za to, że żyjesz

Bądź nieustraszona

Podsumowanie i ważne odkrycia

Oto kilka lekcji, których możemy się nauczyć od trudnych i wymagających dzieci.

1. Bądź cierpliwa

Posiadanie trudnych dzieci może być wyzwaniem, ale może nauczyć Cię, jak się zatrzymywać, cofnąć się, oddychać głęboko i powoli. Podczas gdy Twoje dzieci zachowują się nieswojo i są hałaśliwe, możesz chcieć je zaatakować krzycząc na nie. Jednak ich zachowanie może być lekcją radzenia sobie pod presją i radzenia sobie w trudnych sytuacjach.

To jedna moich najtrudniejszych lekcji ale jakże mi potrzebnych. Zrozumiałam, że brak mi cierpliwości i że szybko się złoszczę bez powodu. Bo tłumaczenie dziecku po raz kolejny lekcji, której nie zrozumiało nie jest problemem wtedy, gdy się uspokoję i pomyślę, że to normalne, że może nie rozumieć, więc zrobię to nieco inaczej jeszcze raz. Myślenie, że to nasze dzieci wyprowadzają nas z równowagi i że to normalne, że w końcu na nie krzyczymy jest błędnym myśleniem, a sam krzyk przemocą.

2. Bądź pewna siebie

Silne dziecko nie może otrzymywać niezrozumiałego komunikatu. Dziecko wymagające musi czuć, że ma stabilnego rodzica, który wie, co ma robić. Nie może być niezdecydowany i wątpiący, bo to dziecku nie pomaga. Dziecko przejmuje kontrolę nad życiem, a to nie jest dobra droga, bo to wciąż dziecko i to rodzic powinien być jego przewodnikiem. Szczególnie jeśli dziecko jest w Spektrum Autyzmu, ma ADHD czy inne trudności to musi czuć, że rodzic jest silny i że zawsze może na niego liczyć.

Najtrudniejsze dzieci są potężne, inteligentne i zawsze są autentyczne. Wiedzą, kim chcą być i co robią, co jest inspirujące. Akceptują uczucie dyskomfortu i śmieją się bez przeprosin i głośno. Trudne dzieci uczą nas, że nie ma nic złego w byciu sobą. Każdy z nas tego pragnie.

Przeczytaj również: 7 sposobów na uspokojenie dziecka z ADHD – trudne dziecko, to największy dar

3. Używaj swojego głosu

Załóżmy, że Twoje trudne dziecko i jego przyjaciele spotykają się na imprezie. Śpiewają, tańczą, biegają, bawią się i pływają, świetnie spędzają czas. Jednak jeden z ich znajomych sugeruje zagranie w grę, a Twoje wymagające dziecko odmawia. Możesz to postrzegać jako coś negatywnego, ale pomyśl o tym w ten sposób: odmówił nie dlatego, że jest złe, ale dlatego, że nie chcieli się bawić. Zamiast sprawiać problem, dzieci przechodzą do zajęć, które każdemu sprawiają przyjemność.

Niestety nie zawsze tak będzie i Twojemu trudnemu dziecku nie zawsze uda się postawić na swoim. Jednak należy być dumnym, że się obronił. Miał swoje zdanie i nie bał się używać swojego głosu. Z drugiej strony powinieneś nauczyć je, że jest czas i miejsce na wyrażenie swojej opinii. Czy nie tego powinniśmy uczyć się my dorośli, którzy często nic nie mówią i żyją życiem na które nie powinni się zgadzać?

4. Nie bój się negocjować

Kolejną nieoczekiwaną lekcją od wytrwałych dzieci jest sztuka negocjacji. Kiedy wychowujesz zdeterminowane dzieci, pokażą Ci one, jak radzić sobie w trudnych sytuacjach z wdziękiem, opanowaniem i odrobiną przebiegłości. Nauczysz się sztuki negocjacji i debatowania.

Ja zrozumiałam, że warto odpuszczać małe rzeczy, a walczyć o ważne tematy. Nie upierać się przy każdym „zmień skarpetki na inne” bo skoro chce iść w tych dziurawych, to jej sprawa. Ale jeśli kolejny dzień z rzędu chce jeść pizzę na obiad, to staję do walki o zdrowie, rozsądek i spokojnie wyciągam swoje argumenty. Dzięki temu nauczyłam się odpuszczania spraw, które są mało ważne.

Przeczytaj również: Nigdy nie jest za wcześnie, aby rozmawiać z dzieckiem o seksie, ale może być za późno

5. Nie przepraszaj za to, że żyjesz

Niektórzy ludzie są skromni i łagodni jak dzieci, mówią cicho i prawie nie podnoszą ręki na lekcjach. Idą z tłumem, bo to jest łatwe i boją się konfrontacji. Kiedy chodzą po ulicach, nie mówią „cześć”, ale zamiast tego mówią takie rzeczy, jak „przepraszam”, ponieważ czują się winni tego, że istnieją. Przeprosili za wszystko, bo nie chcieli, żeby ich źle odebrano. Jednak posiadanie trudnych dzieci uczy, że nie powinnaś przepraszać ani czuć się źle z powodu swojego istnienia. Zamiast tego pozwól, aby Twoje działania mówiły za Ciebie i pokaż innym, że jesteś pewna siebie.

Twoja siła i moja też, to akceptacja naszych odmienności, moc wypowiadania się i życia po swojemu. Nie zamierzam więc już nigdy przepraszać za to, że jestem i że mam swoje zdanie. I wiem, że tej mocy nauczyła mnie też moja córka. Nie arogancji i wiecznej walki ale stawania za sobą i przepraszania tylko wtedy, gdy jest to naprawdę potrzebne.

6. Bądź nieustraszona

Dzieci wspinają się, skaczą, upadają i wstają, jakby nic się nie stało. W dzieciństwie raczej się tego oczekuje, niż się boi. Dorośli również mogą się poddać i zaakceptować strach, nurkując w coś nowego, ale jest to mniej prawdopodobne, gdy poczujemy ukłucie porażki. A co by było, gdybyś sięgnęła do czasów dzieciństwa, kiedy ostrożność nie była istotna? A co, jeśli przyznasz się do swoich obaw, ocenisz ryzyko i wkroczysz do akcji z ufnością dziecka, że ​​nauczy się czegoś nowego?

Nadal możemy zajmować się swoimi obowiązkami; bycie nieustraszonym nie oznacza lekkomyślności, ale chęć podjęcia ryzyka. Jeśli spojrzysz na swój strach z odpowiedniej perspektywy, może to pozwolić na większą radość i samopoznanie w dorosłym życiu. Dzieci nie boją się niczego; jako dorośli, my też nie powinniśmy.

Tego nauczyła mnie moja córka. A tak naprawdę przypomniała mi o tej osobie, którą byłam zanim się urodziła. Zaczęłam więcej się wygłupiać, tańczyć i śmiać się z byle czego. Puściłam też lęki i strach, zaczęłam żyć odważniej, bo chcę być również dla niej przykładem, tak jak ona jest dla mnie.

Przeczytaj również: Inny, nie znaczy gorszy. Jak uczyć dzieci tolerancji dla odmienności

Podsumowanie i ważne odkrycia

Jeśli masz wytrwałe dzieci, powinnaś wiedzieć, że zawsze będą miały silną wolę. Nie możesz ich zmienić ani stłumić; takie właśnie są. Próba „złamania” dziecka nigdy nie przyniesie nic dobrego, wiemy to już przecież z doświadczenia i opowieści innych rodziców. Jednak ich zachowanie może zmienić Cię w nieoczekiwany sposób. Jeśli jesteś cierpliwa, elastyczna i płyniesz z prądem, docenisz lekcje, których nauczyłaś się od swojego trudnego dziecka.

Posiadanie dzieci, które niektórzy nazywają trudnymi, nie jest rozwiązaniem dla osób o słabym sercu. Może to doprowadzić Cię na skraj krawędzi i sprawić, że poczujesz, że tracisz rozum lub robisz coś złego. Powinnaś jednak wiedzieć, że wychowywanie dzieci u każdego wygląda inaczej i to, co sprawdza się w przypadku Ciebie, może nie działać w przypadku innych rodziców.

Mnie nauczyło wiele dobrego, choć nie było łatwo. Dzięki niej powstała również seria niezwykłych książek dla dzieci z przekazem dla dorosłych, które możesz zakupić w naszym sklepie.

Możesz jednak nauczyć się wielu rzeczy, wychowując trudne dzieci, i mogą one nauczyć Cię czegoś o sobie, z czego nie zdawałaś sobie sprawy. Mnie moja córka nauczyła tak wiele, że mogę dziś jedynie dziękować za to, że jest taka, jaka jest. Bez niej nie zatrzymałabym się, nie przebudziła, nie odkryła pokładów cierpliwości i możliwości zmian. To stało się możliwe tylko dzięki Niej.

Mama dziewczynki z planety Magia

P.S. Jeśli wolisz słuchać, to kliknij, słuchaj i subskrybuj po więcej.

Zacznijmy od tego, że wszystkie dzieci są inne i to właśnie te różnice czynią je wyjątkowymi i fascynującymi. Naszą misją jako rodziców jest pielęgnowanie tych charakterystycznych cech i pomaganie naszym dzieciom w osiąganiu wszystkiego, o czym marzą. Aby pomóc im się rozwijać, zazwyczaj podkreślamy ich zalety, bagatelizując jednocześnie wady. Problemy pojawiają się, gdy postrzegamy te niezwykłe różnice jako deficyty.

Spis treści:

Bezwarunkowa miłość

Być konsekwentnym i spokojnym rodzicem

Odrabianie pracy domowej w ruchu

Pozwól na zabawę wtedy, gdy wydaje się to totalnie zbędne i niewłaściwe

Najpierw zabawa, potem nauka (???)

Domowe spa i medytacje

Najważniejsze o czym nie wolno Ci zapomnieć

Nadpobudliwość dziecka może wydawać się czymś negatywnym. I chociaż nadpobudliwość i inne objawy zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) mogą utrudniać produktywność i koncentrację, są częścią dziecka i jeśli zostaną odpowiednio opanowane, mogą również pozwolić mu rosnąć i stawać się szczęśliwym człowiekiem. Jakie są zatem najlepsze sposoby uspokojenia dziecka z ADHD i ułatwienie mu osiągnięcia sukcesu i szczęścia?

1. Bezwarunkowa miłość

Dla mnie to jest najważniejsze. Aby zawsze, niezależnie od tego co się dzieje, moja córka była pewna, że ja ją kocham i nigdy nie przestanę. Bezwarunkowo, nawet w sytuacjach, które nie przypominają miłości, kiedy pojawia się atak, agresja czy inna trudna sytuacja. Nie obrażam się, nie wychodzę, nie krzyczę, ani nie każę. Idę, wyciągam rękę, daję przestrzeń jeśli jej potrzebuje, ale nie stawiam warunków, nie mówię, że takiej je nie kocham, nie mówię, że nie obejrzy filmu za karę. Wręcz przeciwnie. Podkreślam, że kocham, jestem i czekam na jej gotowość rozmowy bez względu na trudność emocji, tematu czy bezsensu mogłoby się wydawać danego zachowania.

2. Być konsekwentnym i spokojnym rodzicem

Tak jak trzeba postępować zgodnie z zaleceniami dotyczącymi leczenia dziecka z ADHD, tak i w domu trzeba być konsekwentnym. Dzieci z ADHD są stabilne i odnoszą sukcesy w spójnych i przewidywalnych środowiskach. Oznacza to, że w domu musi panować poczucie struktury i rutyny. Zauważam, że gdy ta rutyna zostaje przerwana albo następuje zbyt dużo zmian w codziennym grafiku naszego życia, to moje dziecko staje się nerwowe. To samo dotyczy mojego poziomu stresu. Jeśli zaczynam przesadzać, to ona natychmiast to wyczuwa i przejmuje ten stres.

Dlatego też twierdzę, że moja córka jest największym i najpiękniejszym darem, bo dzięki Niej mogę i chcę zmieniać się na lepsze i wreszcie panowanie nad poziomem stresu staje się absolutnie możliwe. Nie zawsze, ale jednak.

Przeczytaj również: Nigdy nie jest za wcześnie, aby rozmawiać z dzieckiem o seksie, ale może być za późno

3. Odrabianie pracy domowej w ruchu

Proszenie osoby z ADHD, aby usiadła spokojnie i zachowała ciszę przy odrabianiu lekcji jest z góry skazane na porażkę. Wskazuje też na brak zrozumienia i szacunku wobec ograniczeń dziecka z ADHD, co natychmiast podnosi poziom stresu. Jeśli dziecko toleruje tylko kilka minut pracy domowej, poproś je, aby w ciągu tych minut zrobiło jak najwięcej. Jeśli jednak jest to trudne, to u nas sprawdza się nauka w ruchu. Np. rzucanie piłki przeze mnie do córki z pytaniem: sukienka po angielsku, a ona odrzuca piłę odpowiadając. Gorąco polecam film, który pokazuje w jaki sposób dziewczynka była w stanie zapamiętać i przeliterować ogromną ilość słów. Film Akeelah i jej nauczyciel, to historia dziewczynki, która pokazuje, że warto zawsze wierzyć w dzieci i ich niezwykły potencjał. Każdy z nas może szukać tego sposobu (zamiast powielać utarte schematy), który sprawi, że życie wszystkich domowników stanie się łatwiejsze.

4. Pozwól na zabawę wtedy, gdy wydaje się to totalnie zbędne i niewłaściwe

Pozwolić dziecku na wiercenie się podczas wykonywania zadania wymagającego dużej cierpliwości, to jak pozwolić sobie na oddech. Pozwolenie na zabawę małą zabawką czy ubraniem może pomóc poprawić uwagę i skupienie dziecka, jednocześnie zmniejszając poziom aktywności. U nas wspaniale sprawdzają się pluszaki, lalki, które biorą udział w pracach domowych i nauce do sprawdzianów. Odpowiadają naprzemiennie, jest wesoło i przyjemnie, a cel pozostaje osiągnięty.

Przeczytaj również: Inny, nie znaczy gorszy. Jak uczyć dzieci tolerancji dla odmienności

5. Najpierw zabawa, potem nauka (???)

Najpierw obowiązki potem zabawa. Ko tego nie zna? Znam i ja, ale musiałam się z tym stwierdzeniem przeprosić i zastosować to, którego potrzebuje moje dziecko. A często potrzebuje zrzucić nadmiar energii właśnie poprzez zabawę czy inną aktywność, aby mogło siąść do zadań szkolnych. Więc na przykład, jeśli Twoje dziecko siedzi cały dzień i gromadzi energię w ciele, to odrobienie pracy domowej zaraz po powrocie do domu może nie być dobrym rozwiązaniem. Pozwolenie dziecku na zabawę przez pół godziny może sprawić, że skupienie się na odrabianiu zadań domowych będzie skuteczniejsze i wydajniejsze.

6. Domowe spa i medytacje

Moja córka uwielbia masaże, drapanie po pleckach i uciskanie ciała. To pomaga Jej się odprężyć i zrelaksować. Nauczanie dziecka dodatkowych technik relaksacyjnych może pomóc w zwiększeniu jego świadomości i zrozumienia własnego ciała, uczuć, zachowań i nadpobudliwości. Mogą one obejmować nie tylko masaże wykonane przez dorosłego, ale też naukę ćwiczenia głębokiego oddychania, stopniowe rozluźnianie mięśni, medytację uważności czy jogę. Istnieje wiele różnych technik, które warto stosować na co dzień jako rodzic, ale również uczyć tego swoje dziecko.

7. Wdzięczność jako przypomnienie miłości

Na koniec każdego dnia, wtedy, kiedy po bajce gasimy światło i moja córka ma większe bądź mniejsze trudności z zaśnięciem, uczę Ją głębokiego i spokojnego oddychania. To idealny moment na ćwiczenie wdzięczności w którym każda z nas ma sobie przypomnieć na głos lub w myślach, to za co jesteśmy wdzięczne. Pojawiają się wtedy takie drobne rzeczy jak: miła rozmowa z koleżanką z klasy, piękne słońce w teoretycznie pochmurny dzień, czy też urodziny kolegi i niezapowiedziana słodkość w postaci czekolady urodzinowej. Z mojej strony pojawiają się drobnostki w stylu: wspaniały czas w pracy, przytulas z córką o poranku, kawa od ukochanego męża, czy wdzięczność za najcudowniejszą córeczkę i rodzinę jaką mam. To przypomnienie o punkcie pierwszym, czyli o bezwarunkowej miłości, której po prostu musi być pewna.

Przeczytaj również: Najlepsze co możesz zrobić dla swojego dziecka – 41 wskazówek

Najważniejsze o czym nie wolno Ci zapomnieć

Pamiętasz ten dzień kiedy urodziło się Twoje wyśnione, wymarzone maleństwo? Wiem, że wszystko się zmienia i dziś pewnie Twoje dziecko jest w przedszkolu albo może nawet w szkole, jest duże, inaczej się zachowuje, nie jest już takie słodkie, małe i nie nosi już tych maleńkich, kolorowych śpioszków. Jednak to nie znaczy, że nie potrzebuje już Twojej miłości i troski, uwagi i zrozumienia. Potrzebuje jej tak samo jak wtedy, gdy było maleńkie i bezbronne. Teraz poradzi sobie bez nas, staje się samodzielne, ale miłość rodziców jest zawsze najważniejsza, a gdy jej zabraknie, to życie przestaje smakować tak dobrze. Zawsze stój za dzieckiem, bądź dla niego, zachowaj spokój i bezwarunkową miłość. Szacunek, czas, czyste serce. Mówię to przede wszystkim do siebie i dzielę się tym z Tobą. Weź tyle ile chcesz wziąć.

O mojej drodze do zmian przeczytasz więcej w książce „Jak jedna, mała zmiana może odmienić Twoje życie” a jeśli pragniesz czytać cudowną książeczkę dziecku o tolerancji i akceptacji dla odmienności, to zapraszam do zakupu książki „Jak być szczęśliwą Myszką„.

Justyna Krawczyk – mama dziewczynki z planety Magia

Uniwersytet Duchowości w USA przez lata obserwował takie niezwykłe dzieci (z czysto duchowego punktu widzenia), które rodzą się w obecnych czasach i które są wyższego kalibru duchowego. Są bardziej rozwinięte duchowo (tj. mają wyższy poziom duchowy) od samych narodzin. Stworzono dla nich termin i nazwano je „Boskimi dziećmi”. Te dzieci są obdarzone nie tylko szóstym zmysłem, zdolnościami telepatycznymi czy jasnowidzeniem, ale również wskazano, że dzieci te pochodzą z wyższych, subtelnych regionów Wszechświata.

Kim są boskie dzieci

Uzdolnione dziecko jest marzeniem każdego rodzica; dziecko, które wykazuje naturalny i niezwykły talent w światowych dyscyplinach, takich jak nauka języków, łatwe rozwiązywanie problemów matematycznych, doskonałe rozumowanie naukowe, nauka złożonej kompozycji muzycznej i inne różne sztuki. Z drugiej strony rodzice rzadziej są zadowoleni z dziecka, które ma dar wyższego poziomu szóstego zmysłu i wypowiada stwierdzenia typu: „Widzę zmarłych lub duchy”. Większość rodziców nie wie, jak postępować z dziećmi, które wypowiadają takie stwierdzenia i są mniej przygotowani do radzenia sobie z dziećmi, które wykazują wrodzone zrozumienie wymiaru duchowego. Powszechnie wiadomo również, że jeśli dziecko wykazuje skrajne oddanie Bogu i chce poświęcić całe swoje życie na rozwój duchowy i służbę Bogu, jego życzenia najprawdopodobniej spotkają się z dużym oporem ze strony rodziców.

Większość ludzi nie wie, że utalentowane dzieci, które na przykład potrafią komponować złożone utwory muzyczne w młodym wieku, najprawdopodobniej znajdują się pod wpływem jakiejś istoty w wymiarze duchowym. Natura podmiotu może być pozytywna lub negatywna. W rzeczywistości rodzice powinni pamiętać, że wymiar duchowy z większym prawdopodobieństwem będzie miał większy wpływ na życie ich dziecka niż tylko wymiar fizyczny i myślenie psychologiczne. Kiedy pojawia się określenie „Boskie dzieci”, nie jest ono używane wyłącznie w odniesieniu do dzieci uzdolnionych lub dzieci, które wykazują geniusz w określonej dziedzinie. Boskie dzieci są określane głównie przez ich poziom duchowy. Boskie dzieci oprócz oczywistego pragnienia poszukiwania Boskości ze względu na ich wyższy poziom duchowy, mogą również wykazywać powinowactwo do określonej dyscypliny i mogą się w niej wyróżniać.

Dlaczego rodzą się Boskie dzieci (dzieci rozwinięte duchowo)?

Świat duchowy uznaje, że dzieci te pojawiają się wśród nas, aby spełnić jakąś określoną misję lub potrzebę duchową na planie ziemskim. Od lat 1999-2023 planeta Ziemia przechodzi fazę przejściową w swojej historii. Ze względu na wielką bitwę odbywającą się w subtelnych płaszczyznach Wszechświata w tym okresie, wpłynie to również na Ziemię. Istnieje również podwyższony poziom duchowej nieczystości w środowisku na całym świecie. W ramach procesu oczyszczania uznaje się, że w tym okresie przeżyjemy wielkie wstrząsy. Następnie od roku 2023 uważa się, że wejdziemy w pozytywną fazę w historii świata znaną jako Królestwo Boże, który będzie erą duchowej odnowy. Świat wreszcie zrozumie, że nasz obecny sposób życia i obecny typ przywództwa faktycznie nas zawiodły i wpędziły w kłopoty. Boskie dzieci, które rodzą się w większej liczbie dzisiaj, gdy dorosną, pomogą załagodzić to przejście i poprowadzą świat, aby doszedł do większej duchowej świadomości we wszystkich aspektach życia. Te dzieci w przyszłości pomogą społeczeństwu wzrastać duchowo i tworzyć lepszy świat.

Mama dziewczynki z planety Magia

P.S. Materiał do tego artykułu został stworzony na podstawie książek o tematyce duchowej oraz dzięki dostępności materiałów w internecie.

Moja córka ma 12 lat i od co najmniej trzech lat ten temat się u nas przewija. Zaczęło się wszystko w czasie pandemii, podczas której wymyśliłam wieczorki kobiecości, podczas których zamykamy się w łazience i rozmawiamy na intymne tematy. Z pomocą przyszła mi również wspaniała książka Anji Rubik Sexed.

Rozmowa o seksie w 3 krokach

Te podstawowe kroki mogą pomóc w rozmowie z dzieckiem na temat seksu.

Po pierwsze, przyznaj, że Twoje dziecko może być ciekawe i dowiedz się, co już wie. Na przykład: „Jak myślisz, skąd się biorą dzieci?” lub „Co słyszałeś o tym, skąd się biorą dzieci?”

Po drugie, popraw wszelkie błędne informacje i podaj fakty. Na przykład: „Masz prawie rację. Dzieci nie rosną w brzuszku mamy. Rosną w specjalnym miejscu wewnątrz ciała, zwanym macicą.

Po trzecie, wykorzystaj rozmowę jako okazję do omówienia własnych myśli lub uczuć. Na przykład: „Niektórzy ludzie naprawdę chcą mieć dziecko, kiedy są na to gotowi. Inni ludzie nie są zbyt pewni posiadania dziecka w ogóle”.

Jak rozmawiać o seksie, seksualności i ciele?

Te wskazówki mogą ułatwić rozmowę z dziećmi w każdym wieku na temat seksu i seksualności.

Wyjaśnij wszystko na poziomie dziecka.

Wyjaśnij rzeczy na poziomie zrozumiałym dla dziecka. Na przykład 6-latek nie będzie chciał długiego wyjaśnienia owulacji, chociaż może być zafascynowany wiedzą, że bardzo małe jaja (lub komórki jajowe) mogą stworzyć dziecko. Najlepiej, aby Twoje wyjaśnienie było krótkie, rzeczowe i pozytywne. Jeśli potrafisz to zrobić, Twoje dziecko poczuje, że może do Ciebie wrócić, kiedy tylko będzie potrzebowało więcej informacji.

Używaj poprawnych nazw części ciała.

Najlepiej używać poprawnych nazw, gdy mówimy o częściach ciała – na przykład penis, moszna, jądra, srom, pochwa. Pomaga to wysłać wiadomość, że mówienie o tych częściach naszego ciała jest zdrowe i OK i niczym się nie różni od mówienia o nosie, ręce czy palcu. Jeśli dziecko zna prawidłowe nazwy części ciała, będzie w stanie jasno komunikować się z Tobą lub innymi osobami, takimi jak lekarze, jeśli zajdzie taka potrzeba.

Akceptacja i tolerancja dla odmienności.

To idealny moment, aby pociągnąć temat akceptacji odmienności wśród dzieci. Dotychczas mówiliśmy o różnych potrzebach, zachowaniach i szacunku dla innego wyglądu, innego pochodzenia, wiary czy też koloru skóry. Uczymy się akceptacji różnego poziomu rozwoju, dysleksji i innych zjawisk z którymi mierzą się dzieci. Na takiej podstawie powstają właśnie nasze książki „Jak być szczęśliwą Myszką”. Temat seksualności to również pretekst do rozmów na temat tolerancji różnych związków w tym homoseksualnych.

Powiedz „nie wiem”, jeśli potrzebujesz.

Twoje dziecko nie potrzebuje, abyś był ekspertem – po prostu musi wiedzieć, że może zapytać Cię o wszystko. Jeśli nie wiesz, co powiedzieć, powiedz dziecku, że cieszysz się, że zadało pytanie, że nie znasz odpowiedzi i że poszukasz informacji i wrócisz do niego. A potem upewnij się, że wróciłeś do swojego dziecka. Albo możecie wspólnie poszukać odpowiedzi. To buduje zaufanie i wysyła wiadomość, że będziesz uczciwy wobec swojego dziecka.

Wierzę, że stawianie na prawdę i szczerość w rozmowach z dziećmi zawsze przynosi dobre rezultaty.

Mama dziewczynki z planety Magia

Książki, które napisałam są szalenie wartościowe. Oparte są na faktach i prawdziwych zdarzeniach. Uważam, że są idealnym prezentem na każdą okazję, więc również na Święta. Książka Jak być szczęśliwą kobietą – 15 kroków, to moje pierwsze dzieło, pokazujące od czego zacząć, jak postawić pierwszy krok w kierunku zmian o których często marzymy. Książka Jak jedna, mała zmiana może odmienić Twoje życie, to magiczna opowieść o tym, co wydarzyło się w moim życiu kiedy otworzyłam się na zmiany. Prawdziwa, czasem trudna, bo lekcje życiowe nie były łatwe, ale zaprowadziły mnie do tego miejsca w którym dziś jestem. Jestem szczęśliwa i coraz mocniej czuję, że żyję własnym, pięknym i wartościowym życiem.

Książka Jak być szczęśliwą Myszką – Myszka odnajduje swój dom, to opowieść o miłości i potrzebie życia z innymi, przynależenia do grupy. O trudnych emocjach i cudnych ludziach, którzy zawsze się pojawiają w naszym życiu. To książeczka o nadziei i cudach, które się zdarzają niezwykle często. Pytanie czy je widzimy. Drugi tom czyli Jak być szczęśliwą Myszką – Myszka idzie do szkoły, to również opowieść oparta na faktach i przeżyciach naszej rodziny. Przeszliśmy przez bardzo trudny czas w szkole, która była schematyczna i krzywdząca dla naszej córki. Ale zdobyliśmy się na odwagę i mimo trudności zmieniliśmy szkołę na tę pełną wspaniałych nauczycieli, którzy szanują różne potrzeby i możliwości dzieci. To szkoła, która dodaje dzieciom skrzydeł.

Dziś wiem, że warto podążać za głosem swojego serca. Tak powstały te książki i jestem z nich szalenie dumna. Są piękne, wartościowe i cieszą się niezwykłymi opiniami małych czytelników ale również tych większych.

Z całego serca polecam!

Justyna Krawczyk

Mama dziewczynki z planety Magia

Jak więc nauczyć dziecka miłości do siebie samego

Ale najpierw poznajmy sedno miłości własnej.

Nie szukaj w Google definicji miłości własnej. Szkoda czasu! Wbrew powszechnemu przekonaniu miłość własna, to nie tylko szanowanie tego, co lubimy w sobie, ale także tego, co nie działa czy nie wygląda idealnie. To oznacza nauczyć się akceptować to, że nasze słabości są częścią nas, ale także pracować nad nimi, aby doprowadzić do wzrostu siebie samych i dla siebie samych. Chodzi również o nauczenie się kochania każdego aspektu siebie – dużego, małego, dobrego, gorszego i wszystkiego pomiędzy. To stawianie naszych potrzeb na pierwszym miejscu zamiast poświęcania ich po to, by zadowolić innych.

Dlaczego dzieci powinny wiedzieć jak kochać siebie

Bądźmy szczerzy. Jako rodzice naturalnie chcielibyśmy chronić swoje dzieci przed poczuciem niższości lub bycia wykorzystanym. Miłość własna jest integralną praktyką, z którą jako dzieci nieuchronnie wkraczają w dorosłość. Posiadanie wysokiej samooceny i poczucia własnej wartości rodzi się z miłości własnej. Kiedy dzieci kochają siebie, podejmują pewne decyzje i mogą wygodnie stanąć w obronie siebie i swojego zdania. Będą również w stanie rozpoznać, kiedy potrzebują pomocy. Jeśli ten kluczowy proces zostanie zignorowany we wrażliwym wieku, zanim się zorientują, mogą dość łatwo dać się wciągnąć w świat postrzegany jako paskudny konkurs popularności.

Jak nauczyć dziecko kochania siebie

1.Spraw, aby dziecko czuło się ważne

Nic nie poprawia samooceny Twoich dzieci bardziej niż świadomość, że są cenione i doceniane. Spraw, aby poczuły się ważne, odgrywając rolę w codziennych czynnościach. Podejmowanie decyzji, dołączanie do zakupów, a nawet pomaganie w pracy, pozwoli im stale czuć, że ich obecność i myśli są wartościowe. Przekonasz się, że będą chcieli dobrowolnie zaangażować się w różne działania w przyszłości, aby podejmować wyzwania i uwierzyć, że mogą je pokonać.

2.Komplementuj we właściwy sposób

Ile razy mówiłaś do swoich dzieci „och, jesteś taką ładną dziewczynką?” lub „wow, jesteś silnym chłopcem”? Wszyscy to robimy. Ja też! Ale takie komplementy mogą w rzeczywistości spowodować więcej szkody niż pożytku dla samooceny dzieci. Komplementowanie ich intelektu i chwalenie dobrych wysiłków (a nie tylko dobrych wyników) buduje poczucie własnej wartości Twojego dziecka bardziej, niż możesz sobie wyobrazić. Jeśli powiesz im, że 4 jest świetne, a 5 to wielki wysiłek, nie określą swojej wartości na podstawie ocen. Jednocześnie prawdopodobnie będą dążyć do osiągnięcia 5 z większym wysiłkiem. Komplementy są dużą częścią życia dzieci. Działają jako nagroda i zapewniają jakie zachowania są akceptowalne i godne pochwały. Więc komplementuj je, ale staraj się robić to we właściwy sposób.

3.Zapytaj dziecko, co myśli na swój temat

Czasami dzieci muszą być popychane i motywowane, aby zajrzeć w siebie i dowiedzieć się, co myślą o swoich osiągnięciach i niepowodzeniach. Zadawaj im pytania typu: „Jak się czujesz po wygraniu tej gry?” To pokaże, że dobre samopoczucie pochodzi z wnętrza, a nie z aprobaty innych. Stwarza im możliwość kontaktu ze swoimi emocjami. Zaczną czuć się bliższe sobie i Tobie, gdy okazują większe zainteresowanie wyrażaniem tego, co czują. Pokaż im jak traktować coś, co im się podoba, świętować bez konkretnego powodu. Ćwicz z nimi autorefleksję, aby sprawdzić, co się dzieje. W ten sposób nauczą się zwracać uwagę na swoje zdrowie psychiczne w przyszłości.

4.Miłość własna nie jest samolubna

Wyjaśnij swoim dzieciom, że kochanie siebie jest równie ważne jak troska o innych. Często uczymy się tego, jak być uprzejmym i troszczyć się o innych, ale zapominamy, że robimy to też dla siebie. Miłość własna przybiera formę tarczy, która wyznacza zdrowe granice, a to nie jest egoizm. Nie ma więc powodu, aby czuć się winnym z tego powodu. Kiedy w rezultacie nauczą się czuć kochane i szczęśliwe, będą w stanie szerzyć tę pozytywną wartość w swoich związkach. Zamiast wikłać się w konflikty, będą spędzać mniej czasu na martwieniu się lub nienawidzeniu innych i skierują swoją energię na bycie bardziej uprzejmym i troskliwym.

5.Miłość do siebie wymaga czasu i nauki

Powiedz dzieciom (bo wiemy to z doświadczenia), że miłość własna wymaga czasu, rozwoju i praktyki. To nie bilet do szczęścia na całe życie. W rzeczywistości jest to podróż i praca każdego dnia. Przypomnij swoim dzieciom, że nie zawsze kochają siebie, a nawet mogą czuć się zagubione w tym procesie. Ale podkreśl, że to jest w porządku, że tak się czuje każdy z nas. Ważna jest nauka podnoszenia się na nowo i pójścia naprzód mimo trudności. Możesz uczyć je uspokajać się i nabierać cierpliwości w ten sposób: „Nie kocham siebie dzisiaj. Ale jutro jest nowy dzień, więc spróbuję ponownie”.

Powodzenia!

Justyna Krawczyk

Mama dziewczynki z planety Magia

Oto kilka wskazówek, które pomogą również i Tobie rozmawiać z dziećmi o różnorodności, modelować właściwe reakcje na różnice i podobieństwa wśród rówieśników oraz pomóc w tworzeniu pozytywnego spojrzenia na innych.

Celebruj odmienności i pokazuj pozytywne strony różnorodności

Prowadź otwartą dyskusję z dzieckiem, aby pomóc mu zrozumieć i uszanować różnice między wszystkimi ludźmi, a także wspomnieć o podobieństwach między nimi. To naturalne, że Twoje dziecko zauważa różnice, wykorzystaj to jako okazję do rozpoczęcia rozmowy i przedstawienia wyjaśnień odpowiednich do wieku. W naszym domu bardzo często towarzyszą nam rozmowy na temat odmienności choćby w przypadku dysleksji naszej córki i różnic między dziećmi w klasie. Przypominamy naszej córeczce, że każdy zasługuje na szacunek i że odmienności może być niezwykle ciekawa. W naszym przypadku to najprawdopodobniej dysleksja powoduje tworzenie magicznych słówek w główce naszego dziecka, które znajdziesz w naszych książkach tutaj. Są absolutnie wyjątkowe i magiczne!

Stwórz różnorodność we własnym środowisku

Nie każdy mieszka na obszarze zróżnicowanym kulturowo. Ale jako rodzic możesz stworzyć zróżnicowane środowisko poprzez zabawę i naukę. Na przykład naucz swoje dziecko podstawowego języka migowego i umów się na zabawę z osobami, które są inne niż ty. Ponadto dostępne są książki dla dzieci, które reprezentują różne grupy etniczne i kultury, uwzględniają różnice i promują akceptację. W książce „Jak być szczęśliwą Myszką” również dowiesz się Ty jak również i Twoje dziecko, że duże uszy Myszki, nie są wcale niczym złym, a fakt, że wolniej się uczy, nie jest problemem dziecka, a dorosłego, który tego nie akceptuje.

Ucz swoje dziecko empatii

Możesz uczyć swoje dziecko empatii, modelując zachowanie pełne wrażliwości lub współczujące. Na przykład zachęć dziecko zbierania karmy dla psów lub kotów, aby zaopatrzyć schronisko dla zwierząt. Opieka nad zwierzętami może nauczyć dzieci, jak dbać o inną żywą istotę lub pomagać jej rosnąć i prosperować. Nasza córka na szczęście uczęszcza do szkoły integracyjnej, gdzie odmienność i wrażliwość na nią jest szalenie ważna.

Pozbądź się własnych uprzedzeń i stań się przykładem dla dziecka

Obecnie żyjemy w epoce akceptacji, a celebrowanie różnorodności może powodować zamieszanie u niektórych osób, jeśli żyły w kulturze dyskryminacji. Poznaj więc różnorodność i dowiedz się jak najwięcej o różnicach istniejących na świecie. Masz szansę spojrzeć w głąb siebie, aby zobaczyć, gdzie mogą leżeć Twoje własne uprzedzenia i zmienić to otwierając się na świat.

Mama dziewczynki z planety Magia